Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Νέα έρευνα για τη σύνθεση των οστών

http://www.cam.ac.uk/research/news/shock-absorbing-goo-discovered-in-bone

New findings show that much of the mineral from which bone is made consists of ‘goo’ trapped between tiny crystals, lubricating and allowing movement. It is this flexibility that stops bones from shattering.

It's this layered structure that's been missing from our knowledge, and we can now see that without it you're stuffed
Melinda Duer
Latest research shows that the chemical citrate – a by-product of natural cell metabolism – is mixed with water to create a viscous fluid that is trapped between the nano-scale crystals that form our bones.

This fluid allows enough movement, or 'slip', between these crystals so that bones are flexible, and don't shatter under pressure. It is the inbuilt shock absorber in bone that, until now, was unknown.

If citrate leaks out, the crystals – made of calcium phosphate – fuse together into bigger and bigger clumps that become inflexible, increasingly brittle and more likely to shatter. This could be the root cause of osteoporosis.

The team from Cambridge’s Department of Chemistry and Advanced Imaging Centre used a combination of NMR spectroscopy, X-ray diffraction, imaging and computational modelling with the Department of Physics and Astronomy at UCL to reveal the citrate layers in bone.

They say that this is the start of what needs to be an entire shift in focus for studying the cause of brittle bone diseases like osteoporosis, and bone pathologies in general. The study is published today in the journal Proceedings of the National Academy of Sciences.

"Bone mineral was thought to be closely related to this substance called hydroxyapatite. But what we've shown is that a large part of bone mineral – possibly as much as half of it in fact – is made up of this goo, where citrate is binding like a gel between mineral crystals," said Dr Melinda Duer, who led the study.

"This nano-scopic layering of citrate fluid and mineral crystals in bone means that the crystals stay in flat, plate-like shapes that have the facility to slide with respect to each other. Without citrate, all crystals in bone mineral would collapse together, become one big crystal and shatter.

"It's this layered structure that's been missing from our knowledge, and we can now see that without it you're stuffed."

Duer compares it to two panes of glass with water in the middle, which stick together but are able to slide: "it's the same thing in these flat bone crystals. But you've got to have something that keeps the water there, stops it from drying out and stops the plates from either flying apart or sticking fast together. We now know that thing is citrate."

Citrate is a 'spidery' molecule with four arms, all of which can bond easily to calcium – which bone is packed with, explains Duer. This means that citrate can hold the mineral crystals together at the same time as preventing them from fusing, while trapping the water that allows for the slippery movement which provides bone flexibility. "Without citrate, water would just flow straight through these gaps," she said.

The body actually delivers bone calcium wrapped in citrate, to prevent it fusing with phosphate and forming large solid – and brittle – mineral crystals in the wrong places. Bone tissue has a protein mesh with holes where the calcium is deposited. In healthy tissue, the holes are very small, so that when the calcium is deposited, the citrate that comes with it can't escape and is trapped between crystals – creating the flexible layers of fluid and bone plates.

As people age or suffer repeated bone trauma, the protein mesh isn't repaired so well by the cells that try to replace damaged tissue, but often end up chewing away tissue faster than it can be re-deposited. This causes progressively larger holes in the protein mesh, citrate fluid escapes and crystals fuse together.

What happens then is pure chemistry, says Duer, with little biological control.

The body instigates a form of biological control through the tiny holes in the protein mesh that trap the citrate fluid, along with other molecules that normally control the deposit of mineral. These small spaces force the molecules to be involved with the forming mineral, controlling the process. But if you haven't got the confined space the chemical reactions spiral out of control.

"In the bigger holes in damaged tissue, pure chemistry takes over. Pretty much the moment calcium and phosphate touch, they form a solid. You end up with these expanding clumps of brittle crystal, with water and citrate relegated to the outside of them," she said.

"In terms of chemistry, that solid clump of mineral is the most stable structure. Biomechanically, however, it's hopeless – as soon as you stand on it, it shatters. If we want to cure osteoporosis, we need to figure out how to stop the bigger holes forming in the protein matrix."

The study is the first in a series of findings, with other studies from the team's work on bone chemistry expected to come out later in the year.
- See more at: http://www.cam.ac.uk/research/news/shock-absorbing-goo-discovered-in-bone#sthash.BTpfEcjX.dpuf

New findings show that much of the mineral from which bone is made consists of ‘goo’ trapped between tiny crystals, lubricating and allowing movement. It is this flexibility that stops bones from shattering.

It's this layered structure that's been missing from our knowledge, and we can now see that without it you're stuffed
Melinda Duer
Latest research shows that the chemical citrate – a by-product of natural cell metabolism – is mixed with water to create a viscous fluid that is trapped between the nano-scale crystals that form our bones.

This fluid allows enough movement, or 'slip', between these crystals so that bones are flexible, and don't shatter under pressure. It is the inbuilt shock absorber in bone that, until now, was unknown.

If citrate leaks out, the crystals – made of calcium phosphate – fuse together into bigger and bigger clumps that become inflexible, increasingly brittle and more likely to shatter. This could be the root cause of osteoporosis.

The team from Cambridge’s Department of Chemistry and Advanced Imaging Centre used a combination of NMR spectroscopy, X-ray diffraction, imaging and computational modelling with the Department of Physics and Astronomy at UCL to reveal the citrate layers in bone.

They say that this is the start of what needs to be an entire shift in focus for studying the cause of brittle bone diseases like osteoporosis, and bone pathologies in general. The study is published today in the journal Proceedings of the National Academy of Sciences.

"Bone mineral was thought to be closely related to this substance called hydroxyapatite. But what we've shown is that a large part of bone mineral – possibly as much as half of it in fact – is made up of this goo, where citrate is binding like a gel between mineral crystals," said Dr Melinda Duer, who led the study.

"This nano-scopic layering of citrate fluid and mineral crystals in bone means that the crystals stay in flat, plate-like shapes that have the facility to slide with respect to each other. Without citrate, all crystals in bone mineral would collapse together, become one big crystal and shatter.

"It's this layered structure that's been missing from our knowledge, and we can now see that without it you're stuffed."

Duer compares it to two panes of glass with water in the middle, which stick together but are able to slide: "it's the same thing in these flat bone crystals. But you've got to have something that keeps the water there, stops it from drying out and stops the plates from either flying apart or sticking fast together. We now know that thing is citrate."

Citrate is a 'spidery' molecule with four arms, all of which can bond easily to calcium – which bone is packed with, explains Duer. This means that citrate can hold the mineral crystals together at the same time as preventing them from fusing, while trapping the water that allows for the slippery movement which provides bone flexibility. "Without citrate, water would just flow straight through these gaps," she said.

The body actually delivers bone calcium wrapped in citrate, to prevent it fusing with phosphate and forming large solid – and brittle – mineral crystals in the wrong places. Bone tissue has a protein mesh with holes where the calcium is deposited. In healthy tissue, the holes are very small, so that when the calcium is deposited, the citrate that comes with it can't escape and is trapped between crystals – creating the flexible layers of fluid and bone plates.

As people age or suffer repeated bone trauma, the protein mesh isn't repaired so well by the cells that try to replace damaged tissue, but often end up chewing away tissue faster than it can be re-deposited. This causes progressively larger holes in the protein mesh, citrate fluid escapes and crystals fuse together.

What happens then is pure chemistry, says Duer, with little biological control.

The body instigates a form of biological control through the tiny holes in the protein mesh that trap the citrate fluid, along with other molecules that normally control the deposit of mineral. These small spaces force the molecules to be involved with the forming mineral, controlling the process. But if you haven't got the confined space the chemical reactions spiral out of control.

"In the bigger holes in damaged tissue, pure chemistry takes over. Pretty much the moment calcium and phosphate touch, they form a solid. You end up with these expanding clumps of brittle crystal, with water and citrate relegated to the outside of them," she said.

"In terms of chemistry, that solid clump of mineral is the most stable structure. Biomechanically, however, it's hopeless – as soon as you stand on it, it shatters. If we want to cure osteoporosis, we need to figure out how to stop the bigger holes forming in the protein matrix."

The study is the first in a series of findings, with other studies from the team's work on bone chemistry expected to come out later in the year.
- See more at: http://www.cam.ac.uk/research/news/shock-absorbing-goo-discovered-in-bone#sthash.BTpfEcjX.dpuf

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Οστεοπαθητική και Θηλασμός (κολικοί- Βοήθεια στο βρέφος και τη μαμά)

Ανατομία του Βρεφικού κρανίου
μετωπιαίο οστό
βρεγματικά οστα
κροταφικα οστα
σφηνοειδη οστα
ινιακό οστό
Fontanelles


video

Γιατί όχι πάντα Καισαρική;
ΤΟ ΜΩΡΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΕΝΝΗΤΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ 
Με τις πιέσεις : 
Βγαίνει υγρό απο τους πνεύμονες 
Δημιουργείται πίεση για την πρώτη δυνατή ΑΝΑΣΑ 
Διεγείρεται το κεντρικό νευρικό σύστημα και αρχίζει να οργανώνεται 
Αλλάζει δραματικά η λειτουργία του κυκλοφορικού 
Σταματαει η ομφαλιαία κυκλοφορία (σταματάει να πηγαινει και να έρχεται αίμα απο τον πλακούντα)
Κλεινει ωοειδες τρήμα (τρυπα επικοινωνιας αναμεσα στους καρδιακούς κόλπους)
Οι πνεύμονες φιλτράρουν και οξυγονώνουν το αίμα
Το συκώτι μεταβολίζει
Οι νεφροί φιλτράρουν αιμα
Το γαστρεντερικό σύστημα αρχίζει και απορροφάει θρεπτικά συστατικά
Οι αλλαγές λοιπόν που αναφέραμε πρεπει να γίνουν συστηματικά και με κάποια σειρά και ειναι πολύ απαιτητικές για το νεογέννητο
Οταν η μετάβαση  στην εξωμήτρια ζωή ειναι πολύ γρήγορη τότε όλες αυτές οι αλλαγές  γίνονται «ανοργάνωτα»
Οι οστεοπαθητικοί θεωρούν αυτές τις απότομες αλλαγές ως ένα σοκ ή μια ενόχληση η οποία «παραμένει» στο νευρικό σύστημα του μωρού.
Ετσι ενώ δεν υπάρχει εμφανές τραύμα . Το μωρό μπορεί να είναι εκνευρισμένο, γκρινιάρικο, ή αδύναμο.

 Θηλασμός
Ο θήλασμός είναι μια διαδικασία που για να γίνει σωστά απαιτεί συγχρονισμό μεταξύ μυών της γλώσσας, του φάρυγγα, του υοειδούς , της εμπρός αυχενικής περιοχής, και του διαφράγματος
 Η ηλεκτρομυογραφία δείχνει μεγαλύτερη λειτουργεια στους υπερυοειδείς μυες
Αιτίες που επηρεάζουν το θηλασμο 
Οι ικανότητες του μωρού να θηλάσει: δηλαδή να συγχρονισει, το άρπαγμα της θηλής, το ρούφηγμα, την κατάποση και την αναπνόη
Μητρικά προβλήματα: πληγωμένες θηλές, μαστίτιδες, πετρωμενα στήθη, μειωμενη παραγωγή (πολύ σπανιότερο το τελευταίο απο ότι νομιζει ο πολύς κόσμος)
Κοινωνικοί, πολιτισμικοί, προσωπικοί παράγοντες  
Η θέση της Οστεοπαθητικής 
 Πολλοί οστεοπαθητικοί πιστεύουν ότι οι δυσκολίες στο θηλασμό πολύ συχνά οφείλονται σε γενικότερες σωματικές δυσλειτουργίες , επηρεάζουν και αλλες συμπεριφορές του βρέφους (κολικούς ανησυχία, κλπ), και ξεκινούν από μικρότερα ή μεγαλύτερα τραύματα κατά τη γέννα
Άλλοι επικεντρώνονται στη σχέση τραύματος γέννας σε σχέση με τα οστά του κρανίου και την ανώτερη αυχενική σπονδυλική στήλη
 Κ.Ι.S.S 
Kinematic Imbalances due to Suboccipital Stress (Beidermann H ,Manual Therapy in Children 2004)
To ΚΙSS βασίζεται στην παρατήρηση συγκεκριμένης αναπτυξιακής ακολουθίας, κατα τα αλλα υγειών βρεφών
Χαρακτηρίζεται από μια αλληλουχία συμπτωμάτων: ανήσυχη συμπεριφορά, προβλήματα θηλασμού, κολικό, σε βρέφη ηλικίας μέχρι 2 μηνών.
Υποστηρίζεται ότι η δυσλειτουργία στην ανω αυχενική μοιρα που επηρεάζει την ιδιοδεκτηκότητα (η δυνατότητα που έχει το Κεντρικό Νευρικό Σύστημα να φέρνει σε επαφή και να συντονίζει τα διάφορα τμήματα του σώματος μεταξύ τους), η μειωμενη δυνατότητα να κατευθυνθει το κεφάλι προς το ερέθισμα και η μυική ένταση , ΟΛΑ επηρεάζουν την συμπεριφορά και την ανάπτυξη του βρέφους.
 Κολικός
Οι οστεοπαθητικοί υποστηρίζουν ότι μπορεί να οφείλεται και σε ερεθισμό του πνευμονογαστρικού νεύρου  το οποίο (βγαίνει απο τη βάση του κρανίου ανάμεσα στο ινιακό και το κροταφικό οστό) εχει πολλαπλες λειτουργίες: Νευρώνει τους μυς του λαρυγγα και του φαρυγγα, τα θωρακικα και κοιλιακα σπλάχνα μέχρι τη σπληνικη καμπή, αίσθηση της γεύσης από την επιγλωττιδα. Εξυπηρετεί την κατάποση και την φώνησης.
Η επίσημη εφημερίδα της αμερικάνικης παιδιατρικής ακαδημίας http://pediatrics.aappublications.org/content/early/2011/03/28/peds.2010-2098.full.pdf  αναφέρει ότι η οστεοπαθητική βοηθάει τον βρεφικό κολικό, και προτείνει να γίνουν περισσότερες έρευνες στο θέμα
Τί θα συμβεί όταν θα πάω το παιδί μου στον Οστεοπαθητικό 
Στην πρώτη μας επίσκεψη, θα πάρουμε ένα λεπτομερές ιστορικο του παιδιού με πληροφορίες για την εγκυμοσύνη, τη γεννα, την υγεία του παιδιού και των γονέων , την ψυχολογία του παιδιού και των γονέων.
Στη συνέχεια το μωρό θα εξεταστεί προσεκτικά για όλες τις εντάσεις για τις οποίες μιλήσαμε στην παρουσίαση.
Με πολύ απαλές κινήσεις και αγγίγματα ο οστεοπαθητικός θα προσπαθήσει να χαλαρώσει τις εντάσεις και να επαναφέρει την ισορροπία στο σωματάκι του μωρού 
Συνήθως μετά από 3-4 θεραπείες ο γονιός θα διαπιστώσει διαφορές και στον θηλασμό αλλά και στη διάθεση του μωρού (μπορεί να χαλαρώνει πιο εύκολα, να μη κλαίει τόσο όσο συνήθως, να κάνει κινήσεις με μεγαλύτερη ευκολία να έχει περισσότερη ενέργεια κ.α) 
 Μανούλες
Το συχνότερο σύμπτωμα κατά την εγκυμοσύνη και τους αμέσως επόμενους μήνες είναι σαφώς η οσφυαλγία, ωστόσο οι μυϊκοί πόνοι στην πλάτη, τον αυχένα και τους ώμους είναι επίσης αρκετά συχνοί. Ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι γυναίκες που πέρασαν την περίοδο της εγκυμοσύνης χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, μπορεί να παρουσιάσουν πόνους στην πλάτη και τη μέση στο διάστημα της λοχείας αλλά και μετά. Αυτό φαίνεται να έχει πολύ στενή σχέση με τον τρόπο που σηκώνουν και κρατούν το βρέφος τους καθώς και με τη στάση τους κατά το θηλασμό.

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Πυελικός Πόνος - Δυσλειτουργία της ηβικής σύμφυσης

Τι είναι η  δυσλειτουργία ηβικής σύμφυσης (SPD-Symphysis Pubis Dysfunction);

H SPD, γνωστή και ως Πυελικός Πόνος (PGP-Pelvic Girdle Pain), ορίζεται ως : ήπιος έως οξυς πόνος πάνω από την ηβική σύμφυση, ο οποίος μπορεί να εκτείνεται κάτω στην βουβωνική χώρα και στους μηρούς. Ορισμένες μελέτες αναφέρουν ότι έως και το 50% των εγκύων γυναικών έχουν κάποιο είδος της PGP πριν από τις 20 εβδομάδες κύησης.

Ο πόνος μπορεί να σχετίζεται με ένα προυπάρχον πρόβλημα που μέχρι τότε δεν έχει προκαλέσει πόνο, ή μπορεί να εμφανιστεί μετά από έναν τραυματισμό, συχνά ήσσονος σημασίας, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του τοκετού.
Υπάρχουν παράγοντες που μπορεί να επιδεινώνουν την κατάσταση:
Η σταθερότητα του κορμού
Η αδυναμιά των μυών του πυελικού εδάφους
Παλαιότεοι τραυματισμοί
Προβλήματα της σπονδυλικής στήλης
Μυικές εντάσεις
Άλλες κατασκευαστικές Ανισσοροπίες

Τέτοιοι βασικοί παράγοντες σε συνδυασμό με την αύξηση του βάρους του μωρού που αναπτύσσεται και το μαλάκωμα των συνδέσμων επηρεάζουν τον ορθό καταμερισμό βάρους και την κίνηση μέσα στη λεκάνη.

Ποια είναι τα συμπτώματα;
Το κύριο σύμπτωμα της SPD είναι ο πόνος ή δυσφορία στην περιοχή της πυέλου, που συνήθως συγκεντρώνεται γύρω από την ηβική σύμφυση στο μπροστινό μέρος. Ο πόνος μπορεί να επεκταθεί και στις Ιερολαγόνιες αρθρώσεις ,στη βάση της σπονδυλικής στήλης, τη βουβωνική χώρα, τους μηρούς, τους γοφούς, κάτω κοιλιακή χώρα, και την πλάτη.
 
Η ένταση του πόνου της SPD μπορεί να ποικίλει. Μερικές γυναίκες αισθάνονται μόνο περιστασιακή ήπια δυσφορία, ενώ σε πιο ακραίες περιπτώσεις ο πόνος μπορεί να είναι εντονοτατος και να εμποδίζει τη φυσιολογική δραστηριότητα.
Τα συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν ανά πάσα στιγμή από το τέλος του πρώτου τριμήνου μέχρι ακόμη και μετά τη γέννηση.Συνήθως εμφανίζονται γύρω στα μέσα της εγκυμοσύνης.
Τα συμπτώματα αυτά επιδεινώνονται από οτιδήποτε ζορίζει οποιαδήποτε από τις αρθρώσεις της λεκάνης, ιδιαίτερα την ηβική σύμφυση. Για παράδειγμα:
• Η έγκυος στέκεται στο ένα πόδι για υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα - για να αλλάξει ρούχα
• Κινήσεις τέτοιες που απομακρύνουν τα γόνατα μεταξύ τους (και κατ' επέκταση ζορίζουν τα ισχία) - κάθισμα σταυροπόδι, πρόσθια κολύμβηση, είσοδος και έξοδος από το αυτοκινητο, οι περιστροφές στο κρεβάτι, το σεξ με πολύ ανοιχτά πόδια.
• Ιδιαίτερα έντονο περπάτημα με μεγάλους διασκελισμούς.

Πώς μπορεί να βοηθήσει η οστεοπαθητική;
Εάν μια ασθενής επισκεφθέι τον οστεοπαθητικό της αρκετά νωρίς δηλαδή μεταξύ 16-22 εβδομάδες, μπορεί να δει αρκετά μεγάλη ανακούφιση συνήθως μετά από 5-6 θεραπείες.

Ο οστεοπαθητικός μας μπορεί
• Να διορθώσει τις ανισορροπίες που υπάρχουν στην σπονδυλική στήλη, και τη λεκάνη (συνήθως προ-υπάρχουσες δυσλειτουργίες και ασυμμετρίες)
• Να απελευθερώσει από οποιαδήποτε ένταση στους μυς και τις αρθρώσεις
• Να παρέχει συμβουλές σχετικά με τη στάση του σώματος και την άσκηση
• Να παρέχει συμβουλες για την ενδυνάμωση του πυελικού εδάφους
 
Τι μπορεί να κάνει κάποιος που πάσχει από SPD ή από πόνο στη μέση για να βοηθηθεί κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης;
 
Ο πυελικός πόνος και ο πόνος στην πλάτη και τη μέση δεν είναι φυσιολογικοί κατά την κύηση- αν και ειναι συνηθισμένοι. Ζητήστε βοήθεια το συντομότερο,μόλις ανακαλύψετε τον πόνο συμβουλευτείτε ένα καλό οστεοπαθητικό. Επιπρόσθετα:
 
• Αν κάτι πονάει, μην το κάνετε!
• Κοιμηθείτε με ένα μαξιλάρι ανάμεσα στα πόδια σας.
• Κρατήστε τα γόνατά σας κοντά  όταν γυρνάτε πάνω στο κρεβάτι.
• Κρατήστε τα γόνατά σας κοντά, όταν μπαινοβγαίνετε στο αυτοκίνητο - χρησιμοποιήστε μια πλαστική σακούλα πάνω στο κάθισμα για να σας βοηθήσει να περιστρέφεστε (αφαιρέσετε την πριν από την οδήγηση!)
• Ξεκουραστείτε όσο πιο συχνά μπορείτε
• Αποφεύγετε να κάθεστε σε σκληρές καρέκλες - Πάρτε ένα μαξιλάρι μαζί σας εάν χρειαστεί.
• Χρησιμοποιήστε μια μπάλα γέννας - μπαλα pilates για να κάθεστε.
• Προσπαθήστε να μην ανεβοκατεβαίνετε σκάλες.
• Μετρήστε την "ανώδυνη απόσταση-ανώδυνο κενό"  ανάμεσα στα γόνατά σας και ενημερώστε τη  μαία σαςκαι τον γυναικολόγο σας.
• Κάντε σεξ σε πλάγια θέση με υποστήριξη στα γόνατά σας.

Ποιες ασκήσεις πρέπει να αποφευγω;
• Βαθιά καθίσματα
• Lunges (εφορμήσεις)
• Κοιλιακούς τύπου situps
• Τρέξιμο
• Πρόσθια Κολύμβηση

Ποιες ασκήσεις να προτιμώ;
• Ασκήσεις ενδυνάμωσης του κορμού και του πυελικού εδάφους
• Ενίσχυση συγκεκριμένων κοιλιακών μυών με ειδικές ασκήσεις από ειδικό ώστε να μην επιβαρύνεται η κατάσταση 



Μετα τη γέννα;
Αν είχατε πυελικό πόνο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, καλό είναι να επισκεφθείτε τον οστεοπαθητικό σας, το συντομότερο  μετά τη γέννα. Έτσι θα εξασφαλιστεί η ευθυγράμμιση της ηβικής σύμφυσης και η επιτάχυνση της ίασης. Επιπλέον θα λάβετε συγκεκριμένες συμβουλές και ειδικές ασκήσεις!
Σε πολλές γυναίκες ο πόνος και η δυσφορία που αισθάνθηκαν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης υποχωρεί μετά τη γέννηση. Ωστόσο, είναι σημαντικό τις πρώτες ημέρες και εβδομάδεςνα ξεκουράζονται όσο το δυνατόν περισσότερο, να αποφεύγουν τα περιττά βάρη και τους πολύ έντονους περιπατους.
Μετά από τις πρώτες εβδομάδες μπορείτε να αρχίσετε να κάνετε τις κατάλληλες ήπιες ασκήσεις για την ενίσχυση του κορμού, τους κοιλιακούς και το πυελικό έδαφος

Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

Οδηγηση - Οδηγίες για επιλογή σωστής θέσης, για να μειώσουμε τα μυοσκελετικά προβλήματα που σχετίζονται με την οδήγηση



ΟΔΗΓΗΣΗ

Η οδήγηση μπορεί να προκαλέσει:
Αυχεναλγίες, κεφαλαλγίες, οφθαλμαλγίες, πόνο στους (ώμους, αγκώνες, καρπούς, σπονδυλική στήλη, ισχίο, γοφούς, γόνατα, πόδια).

Πριν επιλέξουμε αυτοκίνητο 4 σημαντικά τεστ.

Το τέστ της προσευχής:
          Ενώνουμε τα 2 χέρια και τα τεντώνουμε ίσια μπροστά. Αν το τιμόνι είναι κεντραρισμένο τα χέρια μας πρέπει να έρθουν στη μέση του τιμονιού. Αν το τιμόνι δεν είναι στο κέντρο ο οδηγός τείνει να περιστρέφει το κορμί του για να ισορροπήσει τη θέση του τιμονιού με μακροπρόθεσμα προβλήματα στη μέση.

Το τεστ της γροθιάς:
Κάντε γροθιά με το δεξί χέρι και τοποθετείστε την πάνω από το κεφάλι. Θα πρέπει να χωράει άνετα ανάμεσα στο κεφάλι και την οροφή του αυτοκινήτου. Αν μόλις χωράει τότε ο χώρος είναι ανεπαρκής. Ο κίνδυνος μικρού χώρου κεφαλής είναι ο οδηγός να βουλιάζει στο κάθισμα για να ισορροπήσει τη διαφορά κάτι που ασκεί πίεση στη σπονδυλική στήλη και τους γοφούς. 

Το τέστ κάτοψης:
Με τα δύο χέρια στο τιμόνι κοιτάξτε τα πόδια σας. Θα πρέπει να μπορείτε να δείτε το ίδιο και τα δύο πόδια. Συχνά το ένα πόδι φαίνεται περισσότερο από το άλλο γιατί υπάρχει περιστροφή του ώμου σε σχέση με τη λεκάνη.

Το τέστ του Δεξιού ποδιού.
Αφού οδηγήσουμε για λίγη ώρα κοιτάμε κάτω το δεξί μας πόδι. Είναι πιο ψηλά από το Αριστερό ή έχει πέσει προς την άκρη της θέσης;. Το πόδι μας είναι περίπου σε ευθεία με το μηρό ή έχει έρθει προς το κέντρο του αυτοκινήτου.

10 σημαντικά σημεία κατά την οδήγηση:
1.     Η θέση πρέπει να βρίσκεται στις 95 με 100 μοίρες.
2.     Το προσκέφαλο πρέπει να βρίσκεται σε τέτοια θέση ώστε το κέντρο του να βρίσκεται στο ύψος των ματιών. Αν είναι πολύ χαμηλά μπορεί να αποβεί μοιραίο σε ένα ατύχημα
3.     Όταν μπαίνετε στο αμάξι, πρώτα καθίστε και μετά βάλτε τα πόδια μέσα. Όταν βγαίνετε, τραβήξτε τη θέση πίσω, βγάλτε τα πόδια και μετά το υπόλοιπο σώμα.
4.     Όταν οδηγείτε μην έχετε το Αρ πόδι πάνω από τον συμπλέκτη. Ξεκουράστε το στην ειδική θέση.
5.     Σε κάθε φανάρι, για να χαλαρώσετε, εισπνεύσετε υψώνοντας τους ώμους στα αυτιά, εκπνεύσατε χαλαρώνοντας τους ώμους.
6.     Αποφεύγετε να πιάνετε αντικείμενα από το πίσω κάθισμα. Μην τεμπελιάζετε. Βγείτε έξω και πάρτε το.
7.     Προσέχετε όταν γεμίζετε και αδειάζετε το αμάξι
8.     Αποφύγετε να κουβαλάτε βαριά αντικείμενα. Ζητείστε βοήθεια για να αλλάξετε ελαστικό
9.     Καθίστε με τα χέρια ελαφρώς λυγισμένα στους αγκώνες μη σκύβετε και μη φεύγετε μπροστά στη θέση
10.                        Φοράτε πάντα ζώνη η οποία να εφαρμόζει σωστά. Βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά φορούν ζώνη και έχουν τα απαραίτητα μαξιλάρια.   

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Σκολίωση - Η οστεοπαθητική Αντιμετώπιση



Με τον όρο σκολίωση εννοούμε τη στρέβλωση της δομής του σώματος με τη δημιουργία καμπύλης προς μια κατεύθυνση. Συνηθέστερα εμφανίζεται στη σπονδυλική στήλη, αλλά μπορούμε να τη βρούμε στη λεκάνη, αλλά και στα οστά του κρανίου. Ετυμολογικά προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη σκολιός που σημαίνει στραβός, στρεβλός (άρα ουδεμία σχέση έχει η σκολίωση με το σχολείο ).
 
Η σπονδυλική σκολίωση μπορεί να είναι κατασκευαστική, εξαιτίας κάποιου οστέινου ελαττώματος , π.χ απουσία ενός πλευρού ή ατελής ανάπτυξη ενός σπονδύλου. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα νευρομυϊκής ασθένειας, όπως ειναι η εγκεφαλική παράλυση όπου οι μυες της σπονδυλικής στήλης εχουν μεγαλύτερη σπαστικότητα από τη μια πλευρά, ή και άλλων παραλυτικών καταστάσεων όπου οι μυες ειναι πολύ πιο αδύναμοι από τη μια πλευρά. Σε αυτές τις καταστάσεις οι μυες της σπονδυλικής στήλης ασκούν μεγαλύτερη δύναμηστην κάμψη προς τημια μερία σε σχέση με την άλλη. Χειρουργία κατάτη βρεφική ή παιδική ηλικία , μπορεί να δημιουργήσουν ουλές στη μια μεριά του κοιλιακού τοιχώματος, οι οποίες , κατά την ανάπτυξη, μπορεί να δημιουργήσουν καμπύλη στη σπονδυλική στήλη, επειδή οι μαλακοί ιστοί γύρω από την ουλή, μετατρέπονται σε ουλώδη και ινώδη ιστό και δεν έχουν την ιδια ελαστικότητα με την άλλη πλευρά.

Αυτές οι αιτίες σκολίωσης είναι σπάνιες. Πολύ συχνότερες είναι οι ιδιοπαθητικές εφηβικές λειτουργικές σκολιώσεις. «Ιδιοπαθητικές» γιατί δε γνωρίζουμε την αιτία, «εφηβικές» γιατί εμφανίζονται συχνότερα όταν ξεκινάει η εφηβεία και «λειτουργικές» γιατί δεν υπάρχει κατασκευαστική δυσμορφία

Υπαρχουν ωστόσο οριμένοι αιτιολογικοί παράγοντες που αναγνωρίζονται από τον οστεοπαθητικό και οι οποίοι αντιδρούν θετικά στην οστεοπαθητική θεραπεία. Για να τους εκτιμήσουμε , πρέπει να δεχτούμε τον ασθενή ως μια δυναμική λειτουργική μονάδα από την κορυφή ως τα νύχια και όχι απλά ως μια σπονδυλική στήλη που έχει μια ασυνήθιστη καμπύλη. Εξετάζοντας τον ασθενή όρθιο, ελέγχουμε το επίπεδο των αυτιών, τους ώμους, τις ωμοπλάτες, και τις λαγόνες για συμμετρία. Ελέγχουμε το πώς κατανέμει ο ασθενής το βάρος στα δύο του πόδια. Ελέγχουμε το πώς πατάει τα πέλματα. Ελέγχουμε αν η καμπύλη διορθώνεται όταν ο ασθενής σκύψει μπροστά. Ελέγχουμε την αντίδραση της καμπύλης όταν ο ασθενής λυγίζει το ένα ή το άλλο γόνατο. Ελέγχουμε τη συμμετρία στην κίνηση των πλευρών. Ελέγχουμε την ελευθερία της κίνησης των χεριών δίπλα στους ώμους.
Παραμένει η σκολίωση όταν ο ασθενής κάθεται; Εχει η λεκάνη ισορροπία; Έχουν τα πόδια το ίδιο μήκος; Έχουν την ίδια ένταση οι μύες της σπονδυλικής στήλης;
Στην συνέχεια ψιλαφούμε τον μηχανισμό των κρανιακών οστών για στρέβλωση θέσης ή ασυμμετρία κίνησης. Λειτουργικά, το σώμα μας κρέμεται από το κεφάλι, και έτσι, στρέβλωση  στον κρανιακό μηχανισμό από μια τραυματική γέννα, προδιαθέτει για δημιουργία σπονδυλικής σκολίωσης, καθώς η περιτονία μπορεί να έχει ασύμμετρη «ένταση» στο σώμα. Ορθοδοντικές παρεμβάσεις για να προκαλέσουν εξισσορόπιση στο σαγόνι, μπορεί να δημιουργήσει ή να επιδεινώσει τη σπονδυλική σκολίωση.

Για την κλινική εκτίμηση μπορεί να χρειαστεί μια όρθια ακτινογραφία όπου μπορούμε να εξετάσουμε όχι μόνο τη φύση και τις μοίρες της καμπύλης, αλλά και το μήκος των ποδιών

Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει οστεοπαθητικούς χειρισμούς στη λεκάνη, τον αυχένα, το κρανίο, τα πλευρά, την κοιλιακή χώρα, την περιτονία, καθώς και την περιοχή της εμφάνισης της σκολίωσης. Αν υπάρχει ανατομική ανισοσκελία (διαφορά μήκους των ποδιών) ίσως χρειαστούν πάτοι. Επιπλέον μπορεί να δοθούν συγκεκριμένες ασκήσεις οι οποίες θα επιταγχύνουν το αποτέλεσμα της οστεοπαθητικής θεραπείας. Προσοχή οι ασκήσεις δεν αντικαθιστούν την οστεοπαθητική απλά βοηθούν τον οστεοπαθητικό να έχει πιο γρήγορα αποτελέσματα.

Η τσάντα ή το σακίδιο πρέπει να ελέγχεται προσεκτικά. Δεν πρέπει να ειναι πολύ βαριά και θα πρέπει να ειναι ισορροπημένα και στους δύο ώμους .

Η χρήση κηδεμόνα μπορεί να ενδείκνυται για σοβαρές κατασκευαστικές σκολιώσεις. Το χειρουργίο μπορεί να χρειαστεί αν η σκολίωση έχει επιδεινωθεί γρήγορα (αύξηση μοιρών) ή αν υπάρχουν δομικές ανωμαλίες. Η εμπειρία , μας δειχνει ότι εάν προηγηθεί η οστεοπαθητική θεραπεία, αυτά τα πιο δραστικά μέτρα, χρειάζονται σπάνια. 



Ελευθέριος Μουράτης
Οστεοπαθητικός Φυσιοπαθολόγος
www.facebook.com/pages/Κέντρο-Οστεοπαθητικής-Φυσιοπαθολογίας-Ελευθέριος-Μουράτης/408655552499595